ارغوان

اين چه رازي است كه هر بار بهار
با عزاي دل ما مي آيد
كه زمين هر سال از خون پرستوها رنگين است
واين چنين بر جگر سوختگان
داغ بر داغ می افزايد

پ.ن: نميخواستم چيزي در مورد بهار و عيد بنويسم، زيرا كه هر چه در دالانهاي ذهنم گشتم خاطره ي خوشي از اين چند روزه پيدا نكردم. اما خوب، حال نوشتم...

چند روزي كه فرقي با روزهاي ديگر ندارد. 24 ساعت. با طلوع خورشيد آغاز ميشود و در تاريكي شب نا پديد. حال كه فكر ميكنم ميبينم كمي هم از اين روزها بدم مياد... بازهم نميدانم چرا. شايد بخاطر اينكه در اين روزها مردم بيشتر درون خودشان ميلولند. آري، ميرند تو خودشون. فقط به فكر اين هستند كه لباس تازه چي بخرند، ماشين تازه شان براي سال جديد چه رنگي و چه مدلي باشه؟ رنگ موهاشان واسه سال جديد چه رنگي باشه و يا اينكه 9 دسته از موهاشون را highlight كنند يا 15 دسته اش را!!! ديد و بازديد هاي عيدي هم چيزي نيست جز  اينكه پز مدرك زپرتيه بچشون رو به رخ ديگران بكشند و يا از لوستر 4 ميليوني كه سفارش داده بودند ولي براي عيد آماده نشده، براي همسايشون تعريف كنند.

نسيم بهار هر چه باشد، نمي تواند دوستانمان را كه الان در اوين و يا هر دانشگاه (!) ديگر هستند، آزاد كند و با خود بر سر سفره هاي هفت سين ببرد. نسيم بهار هيچوقت نميتواند جاي زنداني و زندانبان را عوض كن....

نسيم بهار هر چقدر هم شفا بخش باشد، هيچگاه نمي تواند نان را از سرسفره ي فلان سرمايه دار بر سر سفره ي آن مادري بياورد كه براي تامين خرج تحصيل بچگانش تن به كثافت هر نامردي ميفروشد...

باران بهاري هر چقدر براي ما لطيف باشد، براي آن كودك كارتون خواب كنار خيابان نفرت انگيز است...

بهار هر چه باشد، هر كه باشد، اكنون ديگر براي من زيبا نيست....

نمي دانم چرا امروز در كلاس انديشه اسلامي 2 به يكباره به ياد دوران پشت كنكور خود افتادم. يك گريز كوچك به آن دورانها برابر است با ياد آوري هزاران هزار خاطره ي تلخ و شيرين و از همه مهمتر زمزمه ي ناخودآگاه آهنگ"علي كنكوري" كه آن دوران هر روز پدرم براي ميخواند. بارها به ياد آنروزها افتادم و خاطرات آن زمان را مرور كردم، انا نمي دانم چرا اينبار هوس كردم كه آنها را بنويسم. آري هوس كردم... همه ي ما به هوس نياز داريم و نياز داريم هوس كنيم. به هر حال هر هوسي را راه گريزي است و هوس نوشتن هم جز با جنايتي كه بر روي كاغذ انجام ميدهيم، ارضا نمي شود.