همينگونه خوب است، آري همينگونه... بيايي، بروي، ببيني، بشنوي، بو كني، لمس كني اما احساس نكني... به مانند سنگ باشي. برايت فرقي نكند كه ديگران باشند يانه و يا برايت فرقي نكند كه باشي يا نه...

همينگونه خوب است. آري همينگونه... نفس بكشي و از هواي اطرافت استفاده كني بدون اينكه به فكر تنفس كس ديگري باشي يا به فكر اين باشي كه آيا هوايي باقي مانده است تا ديگري نفس بكشد يا نه و يا حتي به اين بينديشي كه آياي هوايي هست يا نه...

همينگونه خوب است. آري همينگونه... كه باشي براي خودت. باشي براي نفيت و نفست براي خودت بي آنكه دليلي براي پيدا كردن شخصي جهت وارد شدن به حيطه ي خصوصي خود پيدا كني.

همينگونه خوب است. هينگونه چه عاليست... بدون آرزويي زندگي كني. در زمان خودت، اصلا درون خودت. بدون هيچ آرزو براي آينده و چه خوب است آينده برايت معنايي نداشته باشد.

همينگونه خوب است... كه ياران را بيدليل رها كني و راهت را از آنها جدا كني. بي آنكه به گذشته ات بينديشي. به گذشته اي كه با آنها آرمانهايي داشتي و عهدي...

و همينگونه ها چه بسيارند و در يك كلان چه خوب است سنگ بودن...

اما

حيف كه انسانم و از خيلي از خوبي ها گريزان و من از تمام خوب ها. از بي احساسي گريزانم زيرا كه قلبي دارم سرشار از احساس. از براي خود بودن گريزانم زايرا كه قطره اي از دريايم و هواي اطرافم براي همه است. از تنهايي گريزانم زيرا كه انسانم...

از بي آرزويي گريزانم، زيرا كه نمي توانم جوابگوي عقل و قلبم باشم... از بي آرزويي گريزانم زيرا كه آينده ام را آرزويم ميسازد. از بي آرزويي گريزانم، زيرا كه بي آرزو انسان نيستم....

من انسانم و انسان بي دوست و ياور بي معناست. سنگ است... من انسانم و در قانون انسانيت ترك دوست و شكستن عهد جايگاهي ندارد. اما يك تبصره دارد: اگر امروز از برخي دوستانم جدا شده ام، بدانند كه كه احساسي دارم و قلبي و عقلي و تفكري و حيثيتي و اينها متاسفانه و يا خوشبختانه بالاتر از دوستي اند. زيرا كه اينها معني اصلي انسان بودنند و چيزي نيستند كه به سادگي بدست آيند..

آري... از خيلي از خوب ها گريزانم، زيرا كه براي خود تعريفي ديگر از خوبي دارم...

خوبِ من، جامعه ي من است. همانجا كه در آن زندگي ميكنم و نفس ميكشم. يعني زمينم... خوبِ من، آرزوي من است. همانچيز كه اميدي هرچند كوچك به زنگي به من ميدهم و به من اجازه نميدهد به ظرف زهر روي رف دست بزنم. خوبِ من، احساس من است كه بدانم همنوعم چه رنجي ميكشد جهت پر كردن شكم دختر بچه اش...

خوبِ من، فرياد من است... فرياد در برابر كسي كه نان شب آن فقير آبرومند را از دستش ربوده... فرياد در برابر شخصي كه ميخواهد جلوي دهانم را بگيرد...

خوب من انسانيت من است.

پ.ن: خوبِ من، آن كودكي است كه بجاي چشم براه بودن براي پاپا نوئل، چشم براه بمبي (ارتجاعي) است كه كي به سقف آشيانه اش بر ميخورد.....