چه خوب بود سراب هيچگاه تشكيل نميشد!... سراب، اين منظره ي زيبا كه به خاطر دروغ بودنش زشت ترين منظره ي دنياست، طناب داريست كه به تدريج و با زجر فرد را خفه ميكند. سراب را همه جا ميتواني ببيني، حتي آنرا در مغازه ها نيز ميفروشند و جز پر فروش ترين كالاهاست. در واقع مردم خود طناب دار خود را ميخرند. البته شايد با تكنولوژي روز براي بعضي ها درد مردن كمتر باشد... اما تصور نكن كه هرچه سرابي گرانتر باشد فرد وقت بيشتري دارد...نه... گرانترين سراب را هر كسي نميتواند بخرد و فروشندگان بخاطر كسادي بازار آنرا نهي ميكنند در حاليكه بهترين جنسشان است.. اين سراب دردم كار را تمام  ميكند... مثل گيوتين...

البته انسانهايي هستند كه نه مفتي و نه به سرابي توجه نميكنند. آنها راه خود را ميگيرند و گاه آنرا با دست سرنوشت و گاه با دست خود مي سازند و عبور ميكنند. به هيچ سرابي دل نميبندند اگرچه الهي.... اين افراد هيچگاه چشم داشت آباديي را ندارند و هرگاه به آباديي برسند يا در همانجا ميمانند و يا دگر بار پاي دربيابان ميگذارند. اينها يا به آبادي بهتري ميرسند يا در ميانه ي راه جان ميدهند. البته اين را بگويم كه دسته ي دومي ها هيچگاه به اميد يافتن آبادي بهتر سر به بيابان نميگذارند... آنها تنها ميخواهند جستجو كنند... آنها گم شده اي دارند......

پ. ن1: من هم گمشده اي دارم... گم شده ام شايد تو باشي

پ. ن2: كاش بداني كه گم شده ام تو هستي....

ميداني... غريبي بد دردي است. از دردهايي است كه تا بحال درمان خاصي برايش پيدا نشده است. يعني دوا و درمان آن براي هر شخصي جداگانه است. درست است كه انسان از بدو تولد غريب به دنيا ميآيد، اما قرار نيست تا آخر عمر غريب بماند. نوزاد با اولين فرياد خود دنبال كسي است كه او را از غريبي نجات دهد. يكي يار خود را در پول پيدا ميكند، يكي در افراد جامعه، يكي در خانواده... و من در نوشتن در روشنايي شب. در واقع فقط در اين چند لحظه كه اين مطالب را برايت مينويسم احساس بي كسي نمي كنم. در واقع فقط اين چند لحظه است كه مرا زنده نگه داشته است... نه بهتر بگوبم فقط در اين چند لحظه زنده هستم...

اما بهتر است برايت بگويم كه افرادي هم هستند كه به اين تنهايي خو گرفته اند و مي خواهند غريب بمانندهمانطور كه زاده شده اند. اين افراد حتي با خود نيز نا آشنا هستند و در واقع ميترسند كه خود را بشناسند. چرا كه با شناختن خود ديگر تنها نخواهند بود....